Przed kilkoma dniami zaprezentowałam Wam recenzję "Delirium" - książki, która w wielki stylu rozpoczęła trylogię napisaną dla swoich czytelników przez Lauren Oliver. Nigdy bym się nie spodziewała, że wciaągnie mnie ona do tego stopnia, że w niedalekim czasie będę musiała przeczytać jej kontynuację. Z cyklami dla młodzieży w moim przypadku bywa różnie - jedne podobają mnie się mniej, inne bardziej, a jeszcze inną są mi zupełnie obojętne. Nigdy jednak nie podchodzę do nich z niegasnącym entuzjazmem, bo wiem, że już samo to mogłoby zabić moją sympatię do danej pozycji literackiej.
Jakiś czas temu zauważyłam, że jeśli chodzi o tego typu książki, to w większości przypadków nie zgadzam się innymi Blogerami. Tak właśnie było w przypadku "Igrzysk Śmierci", które zostały wychwalone pod niebiosa, a tym czasem okazały się one być tworem na wyraz przeciętnym. Nie ważne, że ledwie doczytałam je do końca... Nic więc dziwnego, że gdy tylko zabrałam się za "Delirium" i okazało się, że mam do czynienia ze znacznie ambitniejszym utworem, niż było to w przypadku poprzedniczek tej serii. To naprawdę miła odmiana, gdy dostrzega się ogromną ilość plusów w powieści, która wydawała się być dość jak wiele innych na świecie.
